براى آن بود كه خواسته باشد يكى از مجازاتهاى الهى را در بارهء كسى اجرا كند . 24 ) امام صادق عليه السّلام فرمود : خداى متعال هيچ پيامبرى را مبعوث نكرد مگر به راستگويى و اداى امانت به صاحبش ، نيكوكار باشد يا بدكار . 25 ) امام صادق عليه السّلام فرمود : امانت را به صاحبش بازگردانيد ، زيرا رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله حتى نخ و سوزنى را كه به او سپرده بودند به صاحبش باز مىگرداند . 26 ) امام صادق عليه السّلام فرمود : رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله با مردى وعده نهاد كه در كنار فلان صخره در انتظار او بماند تا بيايد . پيامبر در آنجا ماند و شدت گرمى آفتاب در آن مكان حضرت را رنج مىداد ، يارانش گفتند : يا رسول اللَّه ، خوب است زير سايه برويد ! فرمود : من در اينجا با او وعده نهاده‌ام ، و اگر نيامد خلف وعده از او خواهد بود . 27 ) امير مؤمنان عليه السّلام مىفرمود : ما خاندان پيامبر دستور داريم بينوايان را طعام دهيم ، گرفتاران را در سختىها پناه دهيم و آن‌گاه كه مردم در خوابند به نماز برخيزيم . 28 ) در روايت آمده : براى حضرت رضا عليه السّلام مهمانى رسيد ، امام مقدارى از شب را با او نشسته و گفتگو مىكرد ، در اين ميان نور چراغ تغيير كرد و كم‌سو شد ، مهمان دست دراز كرد تا چراغ را اصلاح كند ، حضرت رضا عليه السّلام جلو دست او را گرفت و پيشدستى نموده ، خود به اصلاح چراغ پرداخت ، سپس فرمود : ما مردمى هستيم كه مهمانان خود را به كار نمىگيريم . 29 ) حريز بن عبد اللَّه گويد : گروهى از قبيلهء جهينه بر امام صادق عليه السّلام وارد شدند و آن حضرت از آنان پذيرايى كرد . چون خواستند از حضورش مرخص شوند امام توشهء راه برايشان فراهم ساخت و به آنان صله داد و بخشش نمود ، سپس به غلامان خود فرمود : از آنان دور شويد و در بستن بارهاشان كمك نكنيد . چون مهمانان از بستن بار و بنه فارغ شدند و براى خداحافظى خدمت آن حضرت آمدند